"Do zobaczenia"

    Był spokojny wakacyjny poranek. Wszyscy jeszcze spali. Wszyscy z wyjątkiem małej Zosi. Dziewczynka uwielbiała tę porę. Zaraz po przebudzeniu ubierała się i wychodziła na dwór.  

    To był dla niej szczególny dzień- jej urodziny. Od dłuższego czasu rozmyślała jak je spędzi. Najbardziej pragnęła jednego- przyjemnie spędzić trochę czasu z rodziną. Kilkakrotnie namawiała rodziców, by chociaż na jeden dzień oboje wzięli sobie wolne. Miała nadzieję, że tym razem się uda. "Bez nadziei życie byłoby beznadziejne"- powtórzyła słowa zmarłej babci.

    Kiedy owego poranka wyszła na podwórko wszystko wydawało jej się takie wesołe i kolorowe. Ptaki śpiewały, a inne zwierzaki jakby tańczyły. Usiadła na wilgotnej trawie i zaczęła wyobrażać sobie jak będzie wyglądał ten dzień. Nagle spostrzegła, że ktoś otwiera okno w jej pokoju. Postanowiła wrócić do domu i przekonać się, czy ktoś pamięta o jej urodzinach. Szybko znalazła się w kuchni ciągle sie uśmiechając. W tej samej chwili wkroczył jej brat.

   -Co ci jest?Wyglądasz jakoś dziwnie.-stwierdził.

   -Nic mi nie jest.- odpowiedziała radośnie Zosia.- Dziś po prostu jest wyjątkowo!

   -A to dlaczego?- spytał z udawanym zdziwieniem.

   -Dlatego, że dziś są...

    Nie dokończyła, bo w tym momencie weszła jej mama.

   -Dziś jest wyjątkowy dzień!- wykrzyknęła z entuzjazmem

   -Widzisz Paweł. Mama pamięta- szepnęła do brata.

     Paweł zrobił głupią minę

   -Właśnie dzwonił do mnie szef. Dostałam awans! Muszę być dzisiaj wcześniej w pracy. To do czegoś zobowiązuje.

   -Ale mamo! Przecież dziś miałaś mieć wolne. Są moje urodziny.

   -A, no tak. Wszystkiego najlepszego. Zrób mi proszę herbatki.

   -Ale..- Zosia miała w oczach łzy- Ale dziś...

   -Wiem kochanie. Nie mogłam wziąć wolnego. Może innym razem co? W sumie to może z tatą się gdzieś razem wybierzecie?

   -To już nie to samo.

    Dziewczynka posłusznie zrobiła mamie herbatę i poszła do swojego pokoju. Nagle usłyszała głos z kuchni:

   -Dzień dobry! Aniu, zrób mi śniadanie. Za dwadzieścia minut muszę być w pracy.

   -Już. Wolisz jajecznicę, czy parówki?

   -Może jajecznicę. Wygląda smacznie.

   -Zapomnieliście o Zosi?- był to głos Pawła- Dziś są jej dziewiąte urodziny, a wy to sobie olewacie. Moje też były dla was obojętne. Ogarnijcie się! Nie pamiętam, kiedy byliśmy gdzieś cała rodziną.

   -Dobrze. Za godzinę przyjdzie Agata i będziecie zadowoleni.

   -Wy nic nie rozumiecie!

    Po tych słowach Zosia usłyszała jak Paweł wbiegł na górę po schodach.

*    *    *

     Dziś trochę inny post. Moje opowiadanie. Napisałam to podczas ferii. Tak naprawdę była to praca domowa na język polski. Prawdopodobnie to opowiadanie zmieści się na 3-5 postach, w których dowiecie się do czego zmierza tytuł. :D Piszcie co o nim sądzicie :D